ଜହ୍ନ ଓ କଇଁ
***********
ଶୀତ ପରେ ଆଜି ବସନ୍ତର ଆଗମନ
ନଭସୂତ ବୋହି ଆଣୁଛି ଫୁଲର ମଧୁର ବାସ୍ନା। ଓଃ..... କି ଶାନ୍ତି..... ଏଇତ ଫୁଲଋତୁର ଅପେକ୍ଷା ଥିଲା । ପୃଥିବୀ ତାର କୋଳରେ ତୋଳି ଧରିଲା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଫୁଲ। ବସନ୍ତର ଆଗମନରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ ଏ କଣ କଇଁ ମନ ଉଦାସ !!
ଯେତେ ଫୁଲର ବାସ୍ନା ପବନ ବହିଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ମନ ଖୋଜେ ଆଉ କାହାକୁ। ଅମା ଅନ୍ଧକାରରେ ତାର ଖୁସି ଯେପରି ଲୁଚି ଯାଇଛି। ହଜିଯାଇଛି ତା ଦେହର ସୁଗନ୍ଧ। ଅନ୍ଧକାରର ଭୟରେ ସେ ପାଦ ଥାପିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସାହସ କରୁନାହିଁ। ସେହି ଅନ୍ଧକାରର ଭାବନା ତାକୁ କେଉଁ ଅବନା ଆରଣ୍ୟକୁ ଟାଣି ନେଉଛି। ସେ ଖୋଜେ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା। ସତରେ କଣ ଏତେ ଶକ୍ତି ସେହି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାର ! ଯାହାପାଇଁ କଇଁ ଚାହିଁ ରହିଛି ପୂର୍ଣ୍ଣମାକୁ ??
କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜହ୍ନ କେବେ କଇଁକୁ କି କଇଁ କେବେ ଜହ୍ନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିନାହାନ୍ତି ସତ। ହେଲେ କେବଳ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି ସେହି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ଯାହା ଜହ୍ନରୁ ବାହାରି କଇଁ ଉପରେ ପଡ଼େ।ହେଲେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ଶାଶ୍ଵତ ସେଇ ଟିକକ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ କଇଁ କାହିଁ କେବେଠୁ ଅପେକ୍ଷାରତ ରହିଛି। ତାର ଆଲୋକ ଦେଖି ସେ ବାହାରି ଆସେ। ସେହି ଆଲୋକର ସ୍ପର୍ଶରେ ସେ ଉତ୍ଫୁଲ୍ଲିତ ହୋଇଉଠେ। ସେଥିରେ ସେ ନିଜକୁ ସଜାଏ ଓ ଲାଜେଇ ଲାଜେଇ ଜହ୍ନକୁ ଚାହେଁ। ସତରେ ଏ ଆକାଶ ଓ ମାଟି, କଇଁ ଆଉ ଜହ୍ନର ପ୍ରେମ କେତେ ଅଜବ, କେତେ ଶାଶ୍ଵତ ଟିକିଏ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ସେମାନେ ଅପେକ୍ଷାରତ। ମାଟି ଓ ଆକାଶ ଯେପରି ଚାହିଥାନ୍ତି ବର୍ଷାକୁ , କଇଁ ଓ ଜହ୍ନ ଚାହିଁଥାନ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣମାକୁ। ଏଇତ ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ । ସେହି ପୂର୍ଣ୍ଣମାରେ ଜହ୍ନ ପହଞ୍ଚେ କଇଁ ପାଖରେ। ତାର ଆଗମନରେ କଇଁ ମନରେ ତ ଅସରନ୍ତି ଆଶା ନେଇ ସେ ନିଜକୁ ସଜେଇ ହୁଏ। ତାର ବାସ୍ନାରେ ଭ୍ରମର ମଧ୍ୟ ପାଗଳ ପାଲଟି ଯାଏ। ପୁଣି ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇଉଠେ ତାର ହୃଦ ତରଳି ଉଠେ। ମନେ ମନେ ସେ ସେହି ବାଦଲକୁ ଗାଳିକରେ ଓ ଧରଣୀର କୃଷ୍ଣସାର ପରି ଦୂର ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରୁହେ ।
~୦~
✍ ଲିଜା ରାଣୀ ପାଇଟାଳ
(ରାହାଣ, ଜଗତସିଂହପୁର)
