~: ଦେଲୁ ମୋତେ ମହାଶିକ୍ଷା :~
ପଞ୍ଜାବ କେଶରୀ ରଣଜିତ ସିଂହ
ଅଶ୍ବ ଝପଟାଇ ଥରେ ,
ଦଳବଳ ଘେନି ଯାଉଥିଲେ କାହିଁ
ଜନହୀନ ପଥପରେ ।
ସହସା ଫିଙ୍ଗିଲା ଢେଲାଟିଏ କିଏ
ସତେ ଅବା ଲକ୍ଷ କରି ,
ବୀର ରଣଜିତ କପାଳେ ବାଜିଲା
ରୁଧିର ପଡ଼ିଲା ଝରି ।
ନ ଦିଶିଲା ତାଙ୍କୁ କେଉଁ ଦିଗେ କିଛି
ତ୍ବରିତେ ଲଗାମ କଷି ,
ଓହ୍ଲାଇ ପଡି ସେ ଅଶ୍ବରୁ ଅଧିରେ
ପଥ ପରେ ଗଲେ ବସି।
ଓହ୍ଲାଇ ପଡିଲେ ସଇନ ସାମନ୍ତ
ମନ୍ତ୍ରୀ ପରିଷଦ ଜନ,
ନ ସ୍ଫୁରିଲା କଥା କାହାରି ବଦନୁ
ସବୁରି କାତର ମନ ।
ଏକି ହେଲା ଆହା କହନ୍ତି ସକଳେ
କ୍ରୋଧେ ଚଉପାଶେ ଚାହିଁ,
ଗରଜିଲେ ମନ୍ତ୍ରୀ କିଏ ସେ ଦୁର୍ମତି
ଧରିଆଣ ତାକୁ ଯାଇ ।
ଖେଦିଗଲେ ସୈନ୍ୟ ବିଲ ବନସ୍ତରେ
ଖୋଜିଲେ କୋପରେ ଅତି,
ତୋଟା ଗହଳରୁ ନାରୀ ଟିଏ ଧରି
ଆଣିଲେ ରାଜନ କତି ।
ପଶି ଯାଇଛି ତା କରୋଡରେ ଆଖି
ବୋହି ପଡେ ଅଶ୍ରୁଜଳ ,
ଫୁଙ୍କି ଦେଲେ କାହିଁ ଉଡିଯିବ ତା'ର
କୁଟା ଖିଅକର ବଳ ।
କେଡେ ତୋ ସାହସ କହିଲେ ସଚିବ
ନିଆଁ ରେ କରିଲୁ ଖେଳା,
ଚିହ୍ନି ନାହୁଁ କି ତୁ ରାଜା ରଣଜିତେ
ମାରିଲୁ ତାହାଙ୍କୁ ଢେଲା ।
କାକୁସ୍ଥରେ ଅତି କହିଲା ନାରୀ ଟି
ଶୁଣ ମୋ ଗୁହାରି ଥରେ ,
ତିନିଦିନ ହେଲା ଉପାସେ ପିଲା ମୋ
ଗଡ଼ଇ କତରା ପରେ ।
ମାଗି ଯାଚି ବୁଲି ପାଇଲିନି କାହିଁ
ଖୁଦ ମଳୁଖରୁ ପୋଷେ ,
ଆସି ଥିଲି ଧାଇଁ ଏ ଘୋର ବନସ୍ତେ
ଫଳମୂଳ ନେବା ଆଶେ ।
ଫିଙ୍ଗିଲି ଟେକା ମୁଁ ଫଳକୁ ଗଛରେ
ସିଏତ ହେଲା ମୋ କାଳ ,
ଫଳରେ ନ ବାଜି ରାଜ କପାଳରେ
ଲେଖିଲା ରକତ ଗାର ।
ରକତ ଗାର ଏ ନୁହଇ ମାଆଲୋ
ଏ'ତ ମୋ ମଥାର ଟୀକା ,
ରଣଜିତ ସିଂହ କହିଲେ ଆବେଗେ
ଦେଲୁ ମୋତେ ମହାଶିକ୍ଷା ।
ଫିଟାଇଲୁ ଆଖି ବୁଝିଲି ଆଜି ମୁଁ
ବୃଥା ରାଜପଣ ସିନା ,
ପ୍ରଜା ଯେବେ ମରେ ପଲ୍ଲି ପୁରେ କାହିଁ
ଅନ୍ନ ମୁଠିକର ବିନା ।
ଏ ଦେଶର ଶିଶୁ ଏ ଦେଶର ମାଆ
ଅସହାୟେ ଯେବେ ଟଳେ ,
ମୋହଠାରୁ ବଳି ଅପରାଧୀ ଆଉ
କେହି ଅଛି ମହିତଳେ ।
ବିସ୍ମୟେ ଅନାଇ ଭାବିଲେ ସଚୀବ
ଏ କିବା ବିଚାର ରୀତି ,
ଦୋଷ କରି ପ୍ରଜା ପାଏ ନାହିଁ ଦଣ୍ଡ
ଦୋଷୀ ହୁଏ ନରପତି ।
କ୍ଷଣ ପରେ ପୁଣି ରାଜା ରଣଜିତ
କହିଲେ ମନ୍ତ୍ରୀରେ ଚାହିଁ
ଜଣାଅ ତୁରିତେ ମୋ ରାଜ୍ୟରେ ଅଛି
ଅନାହାରେ କିଏ କାହିଁ ।
ଅଭାବ କଷଣ ନ ଘୁଞ୍ଚିଲେ ଦେଶୁ
ଜନମିବେ କାହୁଁ ବୀର ,
କିଏ ତେବେ ଆଉ ଜନମ ଭୂମିର
ଉନ୍ନତ ରଖିବ ଶିର।
ଦେହେ ଦେହେ ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚାର ପାଇଁକି
ଧରିଛି ହାତେ ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ର ,
ଦିଅ ଏ ନାରୀକୁ ଯେତେ ପାର ଧନ
ଯେତେ ପାର ଅନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ।
No comments:
Post a Comment