╔⏤⏤⏤╝❀╚⏤⏤⏤⏤╗
ଶିବ ପୁରାଣ
ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡ
【ଭାଗ -୧୭】 ╚⏤⏤⏤⏤╗❀╔⏤⏤⏤⏤╝
⋅⋆⋄✧⋄⋆⋅⋆⋄✧⋄⋆⋅⋆⋄✧⋄⋆⋅⋆⋄✧✧⋄⋆⋅⋆⋄✧⋄⋆⋅⋆⋅⋆⋄✧
#ସଦାଶିବଙ୍କ_ମସ୍ତକରେ_ଚନ୍ଦ୍ର_କାହିଁକି_ଥାଆନ୍ତି
===============================
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନନ୍ଦନ ସନତ କୁମାର ଙ୍କୁ ନୈମିଷା ଅରଣ୍ୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଥିବା ସକଳ ଋଷିଗଣ ଚାହିଁ କହିଲେ -ହେ ମହାମୁନି ! ଆପଣ ଙ୍କୁ ଦେଖି ଗୋଟିଏ କଥା ଆମର ମନେ ପଡିଗଲା ।ଆମେ ଯାହା କହିବୁ ତାହାକୁ ଆପଣ ଆମକୁ ସାଦରେ ବୁଝାଇ କହିବେ । ହେ ତପି
!ଶିବ ଭଗବାନ ଚନ୍ଦ୍ର ଙ୍କୁ କାହିଁକି ଧାରଣ କରନ୍ତି ?ଶିବ ଭଗବାନ କେଉଁଥିପାଇଁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ବୋଲାଇଲେ ?।ଶିବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ କାହିଁକି ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ବୋଲି କହନ୍ତି?। ଏସବୁ ଶୁଣିବାକୁ ଆମ୍ଭ ମନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ବଳୁଛି । ହେ ବିଧାତା କୁମାର ଏସବୁ କଥା ଆମକୁ ବୁଝାଇ କୁହନ୍ତୁ ?।
ଋଷି ମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସନତ କୁମାର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ ହେ ତପିଗଣ ! ତୁମେ ମାନେ ଯେଉଁ ବିଷୟରେ ମୋତେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛ ତାହା ବଡ଼ ଗହନ କଥା ।ମହାଦେବ ଙ୍କ ଶିର ପବିତ୍ର ଅଟେ । ଦିନକର କଥା ।ମହାମାୟା ଶିବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଅତି ବିନୟରେ କହିଲେ -ଆହେ ପ୍ରାଣସାଇଁ! ମୋ ମନରୁ ସଂଶୟ ଦୟା କରି ଦୂର କରନ୍ତୁ ?। ମୁଁ ଆପଣଂକର ଛାର କିଙ୍କର ଅଟେ । ମୋ ଠାରେ ଆପଣ ମାୟା ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ ।ଆପଣ ଯେପରି ମୋତେ ବାମ ଅଙ୍ଗରେ ଧରିଛ ସେହିପରି ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର କୁ ମସ୍ତକ ରେ ଧରିଛ ? ଏହି ଚନ୍ଦ୍ର କୁ ମସ୍ତକରେ ଧରିବାର କାରଣ କଅଣ ମୋତେ କୁହ ?। ଆପଣ ଏପରି କହିବେ କେ ଯେପରି ମୋହର ମନରୁ ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହୋଇଯିବ ।
ପ୍ରିୟା ର ମୁଖରୁ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ସଦାଶିବ ହସି ହସି କହିଲେ ..
ତୁ ମୋ ପ୍ରାଣରୁ ଅଧିକ ଅଟୁ ।ହେ ଜୀବେଶ୍ୱରୀ !ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଲ ତାହା କହୁଛି ମନ ଦେଇ ଶୁଣ । ତୁମେ ଥିଲା ଦକ୍ଷ ଙ୍କ ନନ୍ଦିନୀ ।ତୁମର ନାମ ଥିଲା ସତୀ । ତୁମେ ଯେଉଁ ସମୟରେ ତୁମ ପିତୃଧାମ ରେ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କଲ ମୁଁ ତୁମ ବିରହ ରେ ବନ ରେ ବୁଲିଲି ।ମୋ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା ।କେଉଁଠାରେ ମୋ ମନ ଲାଗିଲା ନାହିଁ ।ସବୁବେଳେ ତୋ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ,ଗୋରା ଦେହ ,ଟଣା ଟଣା ଆଖି ଓ ସବୁ ଅଙ୍ଗ ମୋର ମନେ ପଡ଼ିଲା । ମୋ ହୃଦୟ ବିଦାରିତ ହୋଇଗଲା । ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ନପାରି ତପ କରିବାକୁ ନଦୀ କୂଳକୁ ଗଲି ।ତାପରେ ଉଦ୍ୟାନ ରେ ପ୍ରବେଶ କଲି ।ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ମୋ ମନ କ୍ଷଣ ସ୍ଥିର ହେଲାନାହିଁ ।ତାପରେ ଗୋଟିଏ ବୃକ୍ଷ ମୂଳକୁ ମୁଁ ଚାଲିଗଲି । ସେହି ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ବସିଲି ।ତାପରେ ବହୁ ପର୍ବତ କନ୍ଦର ଭ୍ରମଣ କଲି ।ଜଳ ,ସ୍ଥଳ ,ପାତାଳ ସବୁଆଡେ ବୁଲିଲି ।କିଛି ଦିନ ପରେ ମୋ ମନକୁ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ସ୍ଥିର କଲି ।ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ କଠୋର ତପ ସାଧିଲି । ହେ ପ୍ରିୟା !ମୁଁ ଯେଉଁ ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷ ମୂଳରେ ତପ ସାଧୁଥିଲି ସେ ବୃକ୍ଷ ସବୁ ତପ ର ପ୍ରଭାବ ରେ ଜଳିଗଲା ।ବନ ପର୍ବତ ରମ୍ୟ ସ୍ଥଳୀ ସବୁ ପୋଡିଗଲା । ମୋ ତପସ୍ୟା ଫଳରେ ମହୀ ମଣ୍ଡଳରେ ଅଗ୍ନି ଘୋଟିଗଲା । ରବି ,ଶଶାଙ୍କ ଦୁଇଙ୍କର ତେଜ ଉଣା ହୋଇଗଲା । ଏହା ଫଳରେ ଯମ ରାଜାଙ୍କ ର ଜରାଵସ୍ଥା ଆସିଗଲା । ଆଗୋ ଚନ୍ଦ୍ରମୁହିଁ! ତୁମକୁ ଅଧିକ କଅଣ ମୁଁ ଆଉ କହିବି ?। ତିନି ଭୁବନରେ ନର ,ନାଗ ,ଗନ୍ଧର୍ବ ,କିନ୍ନର ,ରାକ୍ଷାସ ଯେତେ ବାସ କରିଥିଲେ ସମସ୍ତେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇଗଲେ । ହେ ମହାମାୟୀ ! ମୋ ତପସ୍ୟା ବଳ ଅତି କଠୋର ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଦେବଗଣ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ବେଦପତି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ମୁଁ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ନିମ୍ନ ଦେଶରେ ତପସ୍ୟା କରି ରାଗରେ ବସିଥିଲି । ଇନ୍ଦ୍ର ,ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ପଚାରିଲେ -ହେ କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରୀ ଏସବୁ କଅଣ ହେଉଛି ?କାହିଁକି ହେଉଛି ?ମୋତେ ବୁଝାଇ କୁହନ୍ତୁ ? ତୁମେ ପିତାମହ !ତୁମେ ପ୍ରଜାପତି ଅଟ !ଅଗ୍ନି କୁ ନିବାରଣ କରି ଏ ଧରିତ୍ରୀ କୁ ରକ୍ଷା କର ?। ଏ ଅଗ୍ନି ର ତେଜରେ ତିନିପୁର ପୋଡିଯିବ ତା ସହିତ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପୋଡିଯିବ ।
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପଦ୍ମ ଉଦ୍ଭଵ କହଲେ -ହେ ଶଚିନାଥ ! ଏହାର ବିଧାନ କହୁଛି ଶୁଣ ।ଯାହା ମୋତେ ପଚାରିଲ ହେ ଅମରରାଣ ତାହା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି । ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ -ଯାହାର ତେଜ ବଳ ଏ ତିନି ଭୁବନ ରେଅଛି ତାହା କହିଦେଉଛି ।ତୁମେ ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଶୁଣ ।ମହାଦେବ କୋପାନଳ ମୂର୍ତ୍ତି ହୋଇ ସତୀ ଙ୍କ ବିରହରେ ବସି ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି । ତାହାଙ୍କ ତପ କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ବଳରେ ସଂସାର ତିନିପୁର ଦହନ ହେଉଛି ହେ ପୁରନ୍ଦର । ହେ ଶଚିସାଇଁ ଏବେ ତାହାର ପ୍ରତିକାର ତୁମେ କର ?।ମନରେ ଆଉ କିଛି ଭାବନା ନକରି ତାହାର ପ୍ରତିକାର କର । ବ୍ରହ୍ମା ଏମିତି କହି ବାସବ କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ବୁଝାଇଲେ ।ବ୍ରହ୍ମା ପୁନଶ୍ଚ କହିଲେ - ଶିବ ଶୂଳ ଧାରୀ ଓ ବିରୂପ ନୟନ ଅଟନ୍ତି ।ସତୀ ଙ୍କୁ ନପାଇ ସେ ତିନି ଭୁବନ ପୋଡ଼ୁଛନ୍ତି । ସେହି ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ସପ୍ତ ଦ୍ବୀପ ମହୀ ବେଳକୁ ବେଳ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଅଗ୍ନି ଗ୍ରାସ କରୁଛି । ଏହା ଫଳରେ ତିନି ଭୁବନ ଲୋକ ବିକଳ ହେଉଛନ୍ତି । ହେ ଇନ୍ଦ୍ର !ଏବେ ଗୋଟିଏ କଥା କର ?ଚନ୍ଦ୍ର ଙ୍କୁ ନେଇ ଶିବ ଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲ । ସେହିଁ ମହାଦେବଙ୍କର ଶିର ରେ ଗାରୁଢ ହେବେ ।ଦେଵତା ମାନଙ୍କ ସହିତ ଚନ୍ଦ୍ର ଙ୍କୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଶିବ ଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲ ।ସୁଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା କୁ ଦେଖି ମହେଶ୍ବର ଆଉ କୋପ ନକରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବେ ।ଶିବ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବିଚ୍ଛେଦ କଷ୍ଟ ଦୂର ହୋଇଯିବ ।ଦେବ ଦିଗମ୍ବର ଆଉ ସନ୍ତାପିତ ହେବେ ନାହିଁ । ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କିରଣ ତାଙ୍କ ମନ ଙ୍କୁ ହରଣ କରିବ । ସତୀ ବିଚ୍ଛେଦ କଷଣ ଶିବ ପାଶୋରି ଯିବେ ।
ବେଦବରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଏକଥା ଶୁଣି ମନେ ମନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ।ବଜ୍ରପାଣି ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣି ସାହାଯ୍ୟ ରେ ସୁଧାଘଟ ଓ ବିଷ ଘଟ ଧରି ସଜ ହେଲେ । ଶିବ କହୁଛନ୍ତି -ହେ ସଖୀ !ଦେବତା ମାନେ ସୁଧା ଘେନି ମୋ ନିକଟ କୁ ଆସିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ମାନେ ଆସି ମୋ ନିକଟରେ ବିନୟ ରେ କହିଲେ -ହେ ଦେବ ଦେବ ତ୍ରିଲୋଚନ !ଏ ସୁଧା କଳସ କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ ।ଆପଣ ଏହି କଳସ କୁଗ୍ରହଣ କଲେ ଆମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବୁ । ଭଗବାନ ଶିବ କହୁଛନ୍ତି -ହେ
ଭବାନୀ !ଏବେ ମନ କର୍ଣ୍ଣ ଦେଇ ଶୁଣ ।ସୁଧା କୁମ୍ଭ ରୁ ସୁଗନ୍ଧ ବାହାରୁ ଥାଏ । ସେହି ସୁଧା ଘଟରୁ ଏପରି ସୁଗନ୍ଧ ବାହାରୁ ଥିଲା ଯେ ବନ ଉପବନ ଚହଟି ଯାଉଥିଲା ।ସୁବାସ ରେ ମନ ପ୍ରାଣ ମୋର ପୁଲକିତ ହେଲା । ଚୁଆ ,ଚନ୍ଦନ ,କର୍ପୂର ,ଅତର ସହିତ ଯେତେ ସୁବାସିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି ସେହି ସୁଧା ଘଟରେ ଆମୋଦ ସଂଗେ ସରି ହେବ ନାହିଁ । ହେ ମାହେଶ୍ୱରୀ ! ସେହି ଅମୃତ ବାସ୍ନା କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ହେବ ନାହିଁ ।ମୁଁ ସେ ବାସ୍ନାକୁ ଆଘ୍ରାଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ବିହ୍ଵଳ ହୋଇଗଲି । ମୋ ମନ ପ୍ରାଣ ,ନେତ୍ର ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା । ସେହି ସୁଧା କୁମ୍ଭ କୁ ମୁଁ ନେଇ ଗଲି । ସୁଧା କୁମ୍ଭ କୁ ମୁଁ ହାତରେ ଧରିବା ବେଳେ ହେ ଭବାନୀ !ମୋ ମସ୍ତକରେ ଅକସ୍ମାତେ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା ହୋଇଗଲା । ସେହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା କୁ ମୁଁ ଦେଖିକରି କ୍ରମେ କ୍ରମେ ମୋ ମନ ପୂର୍ବ ପରି ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା ।ହେ ସତୀ !ତୁମ ବିରହ ବିଚ୍ଛେଦ କଷ୍ଟ ମୋ ଠାରୁ ଦୂର ହେବା ସହିତ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାପ ଯାହା ଥିଲା ସବୁ ଦୂର ହେଲା ।ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ସବୁ ଦେବତା ମାନେ ମିଶି ମୋତେ ସ୍ତବ କଲେ ।ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ସେଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ା ନାମ ରେ ନାମିତ କଲେ ।ଇନ୍ଦ୍ରଦେଵ ମୋ ନାମ ଶଶାଙ୍କ ଶେଖର ବୋଲି ନାମ ଦେଲେ । ଚନ୍ଦ୍ର ମୌଳି ନାମ ସକଳ ଦେବତା ମାନେ ନାମ ଦେଲେ ।ଦେବତା ମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସୋମନାଥ ,ସୋମେଶ୍ୱର ଏମିତି ଆହୁରି କେତେ
ନାମରେ ମୋତେ ନାମିତ କଲେ । ଭଗବାନ ଶିବ କହିଲେ ହେ ପ୍ରିୟା ସେହିଦିନରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା କୁ ମୁଁ ବହୁତ ଆଦର କଲି । ବେଳକୁ ବେଳ ତା ଉପରେ ମୋହର ବହୁତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ହେଲା । ତେଣୁ ଚନ୍ଦ୍ର କୁ ମୁଁ ମସ୍ତକ ରେ ଧାରଣ କଲି । ହେ ସଖୀ !ତୁମ ଆଗରେ ମୁଁ ସବୁ କଥା
ଫେଡ଼ି କହିଲି ।ହେ ପ୍ରିୟ ସହୀ !ଏକଥା ଅତି ଗହନ ଅଟେ ।ଏକଥା କୁ ତୁମେ କାହା ଆଗରେ କହିବ ନାହିଁ । ଯେଉଁ ଜନ ଭକ୍ତି ଭାବରେ ଏହି କଥା କୁ ପଢିବ ସେ ଅନ୍ତ କାଳରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ରେ ବସିବ । ନାରୀ ମାନେ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରେ ପଢିଲେ ପୁତ୍ର ପତି ସହିତ ସୁଖରେ ରହିବେ ।ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସର୍ବଦା ତାଙ୍କ ଉପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ ।ଦେବ ଦେବ ମହାଦେବ ତାଙ୍କର ଅରିଷ୍ଠ ଖଣ୍ଡନ କରିବେ । ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ କୁ ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ପାଠ କରିବ ତାହାଠାରୁ ଗୋହତ୍ୟା ,ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ମୋଚନ ହୋଇଯିବ । ଶିବଙ୍କ ସହିତ ସମାନ କେହି ବଳିୟାର ନାହାନ୍ତି।ହର ସକଳ ବିପଦ କୁ ହରି ପାରନ୍ତି । ସେହି ମହାଦେବ ଙ୍କ ପାଦ ପଦ୍ମେ ମନ ଦେଇ ଏ ଅଧମ ବୃହତ ଶିବ ପୁରାଣ କୁ ଅନୁବାଦ କରୁଛି ।
କ୍ରମଶଃ.............
••✦ ❤ ✦••┈•ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟଃ•┈••✦ ❤ ✦••┈•
No comments:
Post a Comment