╔⏤⏤⏤╝❀╚⏤⏤⏤⏤╗
ଶିବ ପୁରାଣ
ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡ
【ଭାଗ -୧୯】 ╚⏤⏤⏤⏤╗❀╔⏤⏤⏤⏤╝
ଶଙ୍କର ଭଗବାନ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣାଦ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଦେଖିଲେ ଯେ ପୂର୍ଣ୍ଣାଦ ପାଗଳ ପରି ଚିତ୍କାର କରୁଛି ।ଶିବ ଭଗବାନ ଏହା ଦେଖି କହିଲେ -ହେ ବିପ୍ରବର ! ତୁମର ମନ କାହିଁ ପାଇଁ ଏପରି ହେଉଛି ।ତୁମେ କାହିଁକି କାକୁସ୍ଥ ପରି ହେଉଛ ?".।ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି ।ହେ ଦ୍ଵିଜ !ମନରେ କିଛି ମାୟା ନରଖି ସଂଶୟ ଫିଟାଇ ମୋତେ ସବୁ କହ । ତପ ବଳରେ ମନୁଷ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ଯଶ ଲାଭ କରେ । ଏକଥା ଜାଣି କରି ତୁ ଏହାକୁ ବିନାଶ କରୁଛୁ ? ଯିଏ ଗର୍ବ କରେ ତାହାର ସବୁ ଧର୍ମ ନାଶ ହୁଏ । ଯେଉଁ ଜନ ର ଅହଙ୍କାର ନଥାଏ ସେହିଁ ପୌରୁଷ ପାଏ । ହେ ବିପ୍ର !ଦେଖୁଛୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା କିପରି ସୁନ୍ଦର ଦେଖା ଯାଉଛନ୍ତି । ସୂର୍ଯ୍ୟ ଙ୍କୁ ଦେଖ !ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ତେଜକାନ୍ତି ସେ ଆହୁରି ସୁନ୍ଦର ଦିଶନ୍ତି । ଅଗ୍ନି ଠାରେ ଦଗ୍ଧ କରିବାର ଶକ୍ତି ଅଛି । ଏହି ଦେବତା ମାନେ ଦିନେ ହେଲେ ବି ଅହଂକାର କରନ୍ତି ନାହିଁ । ହେ ଦ୍ଵିଜ ତୁମେ କାହିଁକି ଅହଙ୍କାର କରୁଛ ?,ମୁଁ ଜାଣିଛି ଯେ ତୁମର ତପସ୍ୟା ନିର୍ମଳ ହୋଇଛି । ଏଣୁ ତୁମେ ମନରେ ଗର୍ବ ଭାବ ଧରି ତପସ୍ୟା କୁ ବୃଥା କରନାହିଁ ।ଗର୍ବ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ କଥା ମାନ ଗୋସାଇଁ । ଶଙ୍କର ଭଗବାନ କହିଲେ -ହେ ଦ୍ଵିଜ !ଏ ଦେହ ପୃଥିବୀ ହେଲେ ଆତ୍ମା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଟେ। ଦେହରେ ନାନା ପ୍ରକାର ରସ ଅଛି
।ତୁମେ ଶାକବର୍ଣ୍ଣ ରସ ଦେଖି ପାଗଳ ପରି ହେଉଛ କି ?ବିହ୍ଵଳ ହୋଇ ହାସ୍ୟ ନାଟ କୁହାଟ ସହିତ ଗର୍ଜନ କରୁଛ ?।ଅକାରଣ ରେ ଏସବୁ ଗର୍ବ କରୁଛ ବ୍ରାହ୍ମଣ ।ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ !ତୁମ ଠାରୁ ଆହୁରି ଅନେକ ବଡ଼ ତପି ଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି । ଏବେ ତୁମେ ତୁମର ତପ ର ଫଳ ମୋତେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ଦେଖାଅ ?।ତୁମେ ଅକାରଣ ରେ ଏତେ ବଡ଼ ଅଭିମାନ କରୁଛ କାହିଁକି ? ଏପରି କଲେ ତୁମେ ପାପୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣା ହେବ । ଶାକ ରସ ତୁମ ଠାରୁ ବାହାରି ବାରୁ ତୁମେ ଗର୍ବ କରୁଛ ବ୍ରାହ୍ମଣ । ଏହାପରେ ଶିବ ଭଗବାନ କହିଲେ -ହେ ବ୍ରଷ୍ମଣ ଦେଖ ମୁଁ ମୋ ଆଙ୍ଗୁଳି କୁ ଏଠାରେ କାଟି ଦେଉଛି । ଏହାକହି ଶଙ୍କର ,ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିକଟରେ ନିଜର ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଠି କୁ
ଛେଦନ କଲେ । ଶିବ ଭଗବାନ ଆଙ୍ଗୁଠି କୁ କାଟି ଦେବାପରେ ସେଥିରୁ ଭସ୍ମ ଧାର ଧାର ହୋଇ ରକ୍ତ ପରି ବାହାରିଲା । ଏହା ଦେଖି ପୂର୍ଣ୍ଣାଦ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଚମ୍ବିତ ହୋଇଗଲା । ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇ ବିନୟ ଭାବରେ କହିଲା -ହେ ଈଶ୍ୱର !ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ମନରେ ଭୟ ଆସିଲା । ମୁଁ ଯାହା କରିଥିଲି ତାହା ପ୍ରମା ହୋଇଗଲା ଓ ମୁଁ ଜାଣିଲି ଯେ ମହୀରେ ରସ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅଛି । ପିଣ୍ଡ ,ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ କିଛି ଭେଦ ନାହିଁ । ହେ ଈଶ୍ୱର !ଆପଣଙ୍କ କଥା କୁ ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ରେ ଦେଖୁଅଛି ।ମୋ ଶରୀର ରୁ ଶାକରସ ବାହାରିବା ବେଳେ ଆପଣଂକ ଶରୀରରୁ ଭସ୍ମ ରସ ବାହାରିଲା ।ହେ ଈଶ୍ୱର ମୋ ମନରେ ଯେଉଁ ଅହଙ୍କାର ଥିଲା ଆପଣଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ତାହା ମୋହର ଦୂର ହୋଇଗଲା । ଆପଣ କେଉଁ ମହାତ୍ମା ଅଟନ୍ତି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ?।ଆପଣଙ୍କ ଘର କେଉଁ ଦେଶରେ ଅଟେ ?ଆପଣଙ୍କ ଗୋତ୍ର କଅଣ ? କେଉଁ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହୋଇ ସେହି ବଂଶକୁ ପବିତ୍ର କରିଛ ? କେଉଁ ତପ କରି ଆପଣ ଏତେବଡ଼ ତପି ହୋଇଛନ୍ତି ?।ଆପଣ କେଉଁ ନାମ ଗୋଟିଏ ଧରିଛନ୍ତି ? ମୋତେ ସୁଦୟା କରି ଏସବୁ ମୋ ଆଗରେ ବଖାଣନ୍ତୁ ?।
ପୂର୍ଣ୍ଣାଦ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲା -ହେ ଶଙ୍କର ଦେବ !ହେ ଉମାସାଇଁ !କପଟ ନକରି ମୋତେ ଦୟାର ସହିତ କୁହନ୍ତୁ । ତୁମକୁ ଆଶାକରି ବହୁତ ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲି । ସେହି ତପସ୍ୟା ବଳରେ ମୁଁ ପାଗଳ ହୋଇଗଲି ।ହେ ଦେବ ହର !ମୋର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖ ମୋ ନିକଟରେ ଆପଣ ପ୍ରବେଶ ହୋଇଛନ୍ତି । ଯଦି ଏ ଦିନ ହୀନ ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କର ଦୟାଥିବ ତେବେ ଏବେ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ମୂର୍ତ୍ତି ରେ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତୁ ।
ହେ ଦେବ !ଆପଣ କଅଣ ଆଉ ସ୍ୱୟଂ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଟନ୍ତି କି ?
ମୋ ମନ ବିଡିବା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆଜି ଆସିଛନ୍ତି ?ଯଦି ଏହା ଠିକ୍ ତେବେ ଶଚି ନାଥ ତୁମେ ଏବେ ବିଜେ ହୁଅ । କପଟ ବେଶ ତୁମେ ପରିତ୍ୟାଗ କର । ନହେଲେ ମୋ ମନରୁ ତୁମେ ସଂଶୟ ଫିଟାଅ
।ଆଉ ନିମିଷେ ବିଳମ୍ବ ନକରି କହିବା ହେଉ ।ଆପଣ ଆଉ କେଉଁ ଦେବତା ଅଟନ୍ତି ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ?। ସେହି ଦ୍ଵିଜବର ଏମନ୍ତ ପ୍ରକାର ଆତୁର ରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା । ଶିବ ଭଗବାନ କହିଲେ -ହେ ଗୌରୀ !ଦ୍ଵିଜ ର ଆତୁର ଦେଖି ନିଜ ରୂପ ଧରି ତାକୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲି । ମୁଁ ବିପ୍ର ରୂପ ତେଜି ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କଲି ।
ଶଙ୍କର ଭଗବାନ ନିଜ ପତ୍ନୀ ଙ୍କୁ କହିଲେ -ହେ ହିମାଳୟ ଯେମା ଏକମନ ହୋଇ ଶୁଣ । ସେହି ବିପ୍ର ର ଗର୍ବ ଗାରିମା ସବୁ ଭାଙ୍ଗିଗଲା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ରୂପକୁ ଦେଖି ବିହ୍ଵଳିତ ହେବାରେ ଲାଗିଲା ।ପ୍ରେମ ଓ ଆନନ୍ଦ ରେ ଗଦ୍ ଗଦ୍ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ପାଦତଳେ ପଡିଗଲା ।ମୋ ଦୁଇ ପାଦକୁ ଧରି ଅବନୀ ରେ ଲୋଟିଲା । ପୁଣି ଉଠି ଦୁଇ କର ଯୋଡି ମୋ ପାଦଧୂଳି ନେଇ ମୁଣ୍ଡରେ ମାରିଲା ।ତାହାରି ନେତ୍ରରୁ ପ୍ରେମାଶ୍ରୁ ଧାରା ବୋହିଲା ।ବିପ୍ର ଜଣଙ୍କ କହିଲା -ହେ ଦେବ ଦେବ ! ବାଞ୍ଛା କଳ୍ପତରୁ ! ଆପଣ ଙ୍କ ରୂପ କୁ ଏ ବିପ୍ର ଦର୍ଶନ କଲା।ଏହି ରୂପ ମୋ ମନ ସଦା ସର୍ବଦା ଧ୍ୟାନ କରୁ । ଦେବ ଦାନଵ ,କିନ୍ନର ତୁମର ଯେଉଁ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥାନ୍ତି ତୁମର ଯେଉଁ ରୂପକୁ ମୁଁ ଦର୍ଶନ କଲି ମନେ ମନେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହୋଇଗଲି । ହେ ଦେବ !ତଵ ପାଦତଳେ ମୋର କୋଟି ନମସ୍କାର କରୁଛି । ଆପଣଂକର ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗ ଭସ୍ମ ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ହେ ଦୁଃଖ ଦୂରିତ ହାରଣକାରୀ ଭୋଳାନାଥ ,
କରୁଣା ସାଗର ପ୍ରଭୁ ହେ ପଞ୍ଚମାଥ ମୋତେ ସେହି ରୂପ ସର୍ବଦା ଦର୍ଶନ ରେ ଆସୁ ।
ଏହାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦାଶିବ ଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଜଣାଇ ବନ୍ଦନା ଆରମ୍ଭ କଲା । ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ଼ !ହେ ଜଟା କଳାପ ଭୂଷିତ ! ହେ ବୃକ୍ଷଧ୍ଵଜ !ହେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ !ହେ ଯୋଗାରୁଢ଼ !ହେ ଶ୍ମଶାନ ବାସୀ ! ହେ ପରମ ଯୋଗୀ !ହେ ମହେଶ୍ୱର ! ହେ ବିରୂପାକ୍ଷ !ହେ ତ୍ରିଲୋଚନ !ହେ ଦେବ ଦେବ ହର ! ମୋତେ ରକ୍ଷା କର ।
ଶିବ ଭଗବାନ କହିଲେ ହେ ପ୍ରିୟେ !ଏହିପରି ଭାବେ ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବହୁତ ସ୍ତୁତି କଲା ।ମୋ ପାଦତଳେ ପଡ଼ିଗଲା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣ ଙ୍କ ।ପାଦତଳୁ ଉଠି ବେନି କର ଯୋଡି ମୁଣ୍ଡରେ ନେଇ ମାରିଲା । ହେ ପ୍ରିୟେ !ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣର ସ୍ତୁତିରେ ସୁପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଯାଇ କହିଲି ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ!ମୋତେ ସ୍ତୁତି କରି ତୁମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଦେଲ । ମୁଁ ତୁମ ସ୍ତୁତିରେ ସନ୍ତୋଷ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲି । ଏବେ ତୁମେ ତାର ଫଳ କଅଣ ପାଇବ ତାହା ଶୁଣ ।ତୁମେ ସାରା ଜୀବନ ଅମର ହୋଇ ରହିବ । ଏହା ତ୍ରିବାର ସତ୍ୟ ଅଟେ । ତୁମେ କେଭେ ଜୀବନରେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିବ ନାହିଁ । ଏ ସଂସାରରେ ଚିରଦିନ ତୁମେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱଭାବରେ ରହିବ । ହେ ବିପ୍ର !ତୁମେ ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟତମ ଗଣାଧିପ ହୋଇ ରହିବ ।ହେ ଦ୍ଵିଜ !ମୋ ଠାରେ ତୁମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସବୁଦିନ ରଖିଥିବ । ବୈଷ୍ଣବ ,ଅତିଥି ଙ୍କ ସେବା ନିରନ୍ତର କରିବ । ହେ ଦ୍ଵିଜ ବର ତୁମେ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଘର କରି ସୁଖରେ ରୁହ ।ମୋ ବଚନ ବଜ୍ର ସହିତ ସମାନ ଅଟେ ।
ଶିବ ଭଗବାନ କହିଲେ ହେ ଗୌରୀ !ଏମନ୍ତ ବଚନ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣକ ମୋତେ ଦଣ୍ଡବତ କରି ଗଲା । ସେହିଦିନ ଠାରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁମେରୁ ପର୍ବତ ରେ ବାସ କଲା । ହେ ସତୀ ଅବଳା!ଆଉ ଏକକଥା କହୁଛି ଶୁଣ ।ଆଗୋ ଗିରିର ନନ୍ଦିନୀ ! ମୋହର ମାନସ ହାରିଣୀ ସଙ୍କଟ ତାରିଣୀ !ସେହିଦିନଠାରୁ ମୁଁ ମୋ ଅଙ୍ଗରେ ବିଭୂତି ଧାରଣ କଲି ।ଏହି ଦ୍ଵିଜ ମୋତେ ଯେଉଁ ନାମ ଦେଲା ଭସ୍ମ ବିଲୋପନ ବୋଲି ମୁଁ ଖ୍ୟାତ ହେଲି । ସେହି ପୂର୍ଣ୍ଣାଦ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୋଗୁଁ ମୋର ଭସ୍ମ ପ୍ରତି ବଡ଼ ପ୍ରୀତି ହେଲା । ଆଗୋ ହୈମବତୀ !ଆଗୋ ଛଇଳି ! ଭସ୍ମ ର ଯେଉଁ ଗୁଣ ଅଛି ଶୁଣ ।
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରୟାଗ ତୀର୍ଥ ରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି ଓ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଅର୍ଜନ ହୁଏ ମୋ ବିଭୂତି ସର୍ବାଙ୍ଗରେ ଲେପନ କଲେ ସେହି ଫଳ ଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ । ପୁଷ୍କର ତୀର୍ଥ ଓ ପ୍ରଭାସ ଏ ଦୁଇ ତୀର୍ଥରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ ପୁଣି ମାଘ ମାସରେ ଯିଏ ସପ୍ତମୀ ସ୍ନାନ କରେ ଓ ସେଥିରୁ ଯେତିକି ଫଳ ମିଳେ ମୋ ବିଭୂତି ଲଗାଇଲେ ତା ଠାରୁ ଅଧିକ ଫଳ ମିଳେ । ଏହି ବିଭୂତି ସ୍ନାନ ର ଫଳ କଅଣ ଶୁଣ ଉମା !
ଇନ୍ଦ୍ର ,ଚନ୍ଦ୍ର , ବିଷ୍ଣୁ ,ଓ ବୈଶାନର ନୈରୁତ ପବନ ,କୁବେର ,ବରୁଣ ଏମିତି ଯେତେ ଦେବତା ଅଛନ୍ତି ଭସ୍ମ ସ୍ନାନ କଲେ ଯାଇ ସେମାନେ ପୂଜା ପାଆନ୍ତି । ଅଷ୍ଟ ବସୁ ସହିତ ଦିବାକର ,ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର , ଅନଚାଷ ପବନ ,ଦୁଇ ଅଶ୍ୱନୀ କୁମାର ଏହି ଭସ୍ମ ସ୍ନାନ କରି ଅମର ହୋଇଛନ୍ତି । ଋଷି ମୁନି ,ଯୋଗୀ ,ତପୀ ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଛନ୍ତି ।ବିଭୂତି ସ୍ନାନ ଫଳ ଏମାନଙ୍କୁ ମିଳିଛି । ହେ ସଖୀ !ଏ ଭସ୍ମ ଲେପନକୁ କିଏ କହି ପାରିବ ?। ଯେଉଁଜନ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଭସ୍ମ ଲେପନ କରନ୍ତି ତାହାଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋହର ସକଳ ବୁଦ୍ଧି ଦିଏ ଏମାନଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ଦାନଵ ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରରେ ଭୟ ରଖନ୍ତି । ପିଶାଚ ଡାକିନୀ ଏହାଙ୍କ ପାଖରେ ଡରି ପଶନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଭଗବାନ ଶିବ ପୁଣି କହିଲେ ହେ ପ୍ରିୟେ ! ଏ ଭସ୍ମର କରାମତି ବିଷୟରେ ଶୁଣ ?। ଯମଦୂତ ମାନେ ଏ ଭସ୍ମ କୁ ଡରନ୍ତି । ଭସ୍ମ ଲଗାଇ ଥିବା ଲୋକ ମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ । ଯିଏ ସବୁଦିନ ସବୁ ଅଙ୍ଗରେ ଭସ୍ମ ବିଲୋପନ କରେ ତାହାରି ଅଙ୍ଗରୁ ପାପ ତାପ କ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ ।ମୋ ସଂଗେ ସମାନ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସେ ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ ଥାଆନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମୋ ସମାନ ଲୋକ ଡରି ଚାଲି ଯାଆନ୍ତି । ସେ ଜନଯେଉଁ ପଥରେ ଗମନ କରେ ମୁଁ ସଦାବେଳେ ତାହାରି ଆଗରେ ଥାଏ ।ଯେଉଁ ଲୋକ ସବୁବେଳେ ଭସ୍ମ ମାଖି ହୁଏ ତାହାର ବହୁ କରାମତି ଅଛି ।ବିଭୁତି ସ୍ନାନ ଅତି ସୁମଙ୍ଗଳ ଅଟେ । ଏହା କହି ମହାଦେବ ମୌନ ହୋଇଗଲେ ।
କ୍ରମଶଃ.................
•✦ ❤ ✦••┈•ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟଃ•┈••✦ ❤ ✦••┈•
No comments:
Post a Comment